Snottebellen, sterrenchefs en kattenvoer
Vergeet de glimmende magazines en de perfect gestileerde kalkoenen en desserts. Hier begon kerst dit jaar als een aflevering van National Geographic, specifiek het deel over de zeehondenpopulatie. Een hoestende kleuter beet het spits af, direct gevolgd door Dennis die met een dramatische ‘manflu’-blik de zeehondencreche compleet maakte.
Daar sta je dan als hoofd-catering van de snottebellenbrigade, tussen de Dampo, hoestsiroop en de bergen boodschappen van de Picnic. Samen met Chat had ik een planning waar NASA jaloers op zou zijn [inclusief kritiek pad - geen grap], al begon de uitvoering met een prangende vraag: ga ik eerst de tassen uitruimen of nú de cranberries opgraven voor de chutney? Prioriteiten!
De smaak van 5 sterren, de looks van... kattenvoer
Het kerstavond-menu was op papier een sterrenregen:
Geroosterde druiven van Ottolenghi
De beroemde gehaktballen van De Librije
Rode kool met appeltjes van Miljuschka
Hasselback-aardappeltjes van de Allerhande
De smaak? Een dikke 10. De presentatie? Laten we eerlijk zijn: een bord met gehaktballen en rode kool ziet er op de foto – ondanks de culinaire pedigree – toch altijd een beetje uit als luxe kattenvoer. Sommige dingen moet je gewoon opeten met je ogen dicht en je smaakpapillen wijd open. Gelukkig had ik die druiven vooraf.
To labneh or not to labneh…
Daarna belandde ik op een heerlijk luxueus kruispunt: de citroenposset. Ik kende het fenomeen tot gisteren niet, maar ineens moest ik kiezen: ga ik voor de klassieke eenvoud van Yvette van Boven of de labneh-twist van Ottolenghi?
Ik heb letterlijk tien minuten tegen mijn aanrecht staan dralen. Wel labneh, geen labneh? Nu het dessert voor morgen maken of toch morgenochtend tussen het bietjes roosteren en de vis ophalen door? Het is dat heerlijke getob waar ik stiekem enorm van geniet, ook al vraagt de rest van de wereld slash het huis zich waarschijnlijk af waar ik me in hemelsnaam druk om maak.
Claude had (bijna) gelijk
Toen ik Claude vooraf vroeg of ik een relaxte kerst zou hebben, was ie meedogenloos eerlijk: “Wat het níét wordt: met een wijntje op de bank terwijl alles vanzelf gaat.”
Nou Claude, watch me. Terwijl de Griekse yoghurt in de keuken braaf hangt uit te lekken tot labneh (team Yotam heeft gewonnen!), zit ik hier op de bank. Met een glas wijn. En een foute Netflix-film. De planning loopt, de ‘zeehonden’ slapen en ik heb bewezen dat zelfs met een ziekenboeg de voorpret het allerleukste is.
Fijne kerst, iedereen! Laat die labneh druipen en de manflu genezen!
