Slot-bal in de keuken

Daar zit ik dan. Vier uur lang in de kappersstoel, zonder boek, maar mét een hoofd vol folie & culinaire hersenspinsels. Terwijl de highlights intrekken, maak ik de balans op van de afgelopen weken in Simone’s Test Kitchen. Want laten we eerlijk zijn: de zoektocht naar het Klapstuk van 2025 verloopt moeizamer dan de gemiddelde herstelperiode van een kruisbandblessure.

Het veldoverzicht (en de historische blunders)
De lat ligt hoog. Misschien té hoog. Mijn omgeving herinnert me er namelijk nog regelmatig aan dat mijn tactische besprekingen aan tafel niet altijd even... diplomatisch waren. Blijkbaar heb ik ooit tijdens een kerstdiner bij mijn eerste schoonouders laten vallen dat het eten "best binnen te houden was". Tja, eerlijkheid duurt het langst, maar het levert je geen sterren op in de Michelin-gids van je schoonfamilie.

De afgelopen testweken waren ook een uitdaging. Het 'Eend-debacle' was een tactische blunder waar zelfs de VAR niet aan te pas hoefde te komen en de drie versies van lam zorgden voor reacties die nogal... gematigd waren. Een beetje zoals een bloedeloze 0-0 op een regenachtige dinsdagavond in Almelo – tenminste dat denk ik. Louter goede herinneringen aan Heracles.

De Tactische Opties: Welke coach ben ik?
Terwijl ik hier zit te broeden, denk ik terug aan die kerst tijdens corona. Ik stofte mijn lievelingskookboek af toen mijn oom en tante uit Spanje tóch naar Nederland kwamen en stortte me op de kerstporchetta van Yvette van Boven. Het bleek een gouden greep. Dat brengt me op de cruciale vraag: welke koers vaar ik dit jaar.

De Arne Slot-optie (De Porchetta-revanche) Iedereen die mij kent weet: ik ben een absolute Arne Slot fan-girl. En dat mag de wereld weten. Hij nam het over bij een topclub toen iedereen sceptisch was en bracht trots en succes. De porchetta is mijn Slot. Het ziet eruit als een tactisch meesterplan voor de buitenwacht, maar eigenlijk is het de meest relaxte tactiek die er is. Yvette zegt zelf: of-ie nu 3 of 3,5 uur in de oven staat, het komt altijd goed. Het is een ijzersterk systeem dat zichzelf uitbetaalt. Maximale winst, minimale hartslag.

De Robin van Perzik-optie (De Clubheld) Of gaan we voor de Robin van Persie (of 'Robin van Perzik', zoals Philou hem noemt)? De clubheld met oneindig (?) veel krediet. De culinaire vertaling? Een Beef Wellington. Je weet dat de verdediging rammelt (zompig bodempje, anyone?) en het resultaat is vaak 'medium', maar we houden er zó veel van dat we de foutjes vergeven. Het is pure emotie, maar wel met samengeknepen billen op de bank.

De Fred Grim-methode (een stukje succesbeleving) Grim is van het inpassen van de eigen jeugd en gaat extreem goed op een stukje 'succesbeleving'. Dit is de optie waarbij we zelf ravioli gaan maken. Mijn eigen jeugd, Philou achter de pastamachine, meel tot bovenop de afzuigkap, concentratieboog van een goudvis… Het is geen topduel (IYKYK), maar de sfeer in de kleedkamer is top als de 'jeugdopleiding' zelf de vulling heeft gekneed.

De Peter Bosz-strategie: Ever change a winning team En dan is er nog de Bosz-methode. Bosz durft door te selecteren. Niet sentimenteel vasthouden aan dat ene gerecht dat we al tien jaar maken, maar op het juiste moment afscheid durven nemen van clubhelden om beter te worden. In de keuken betekent dit: Gekonfijte knolselderij met truffel. Aanvallend koken. Risicovol, want de traditionele aanhang (lees: mijn schoonvader) gaat misschien fluiten bij een gebrek aan vlees, maar wel de weg naar vernieuwing.

De Maarten Martens-optie (De Grijze Muis) Dan is er, voor de volledigheid, nog de Maarten Martens-route. Als voetballer een sieraad voor het oog - ik bedoel érgens op zolder ligt een gesigneerd shirt van hem - maar als trainer de personificatie van de middelmatigheid. De culinaire vertaling? Een kant en klare rollade. Het is niet vies, je kunt er niet echt boos op worden, maar het sprankelt voor geen meter. Het is de veilige 1-1. Iedereen heeft gegeten, maar niemand zal deze kerst over vijf jaar nog herinneren.

Het eindoordeel
Terwijl de kapper de laatste folies verwijdert en ik mezelf weer in de spiegel begin te herkennen, weet ik het. Waarom zou ik mijn innerlijke fan-girl onderdrukken? Die porchetta is als Feyenoord onder Slot in de Kuip: indrukwekkend voor de gasten, maar voor de coach eigenlijk een heerlijk middagje zonder stress.

De porchetta lonkt. De voorbereiding begint nu. En mocht het onverhoopt toch misgaan? Dan is er altijd nog mijn vertrouwde adagium van vroeger: "Het is in ieder geval binnen te houden."

Het recept voor de porcetta vind je hier: https://favorflav.com/nl/recipes/kerstporchetta-van-yvette/