Bruine boterhammen uit de vriezer (of niet)
Mijn ouders kwamen lunchen. En ik had bruine boterhammen in de vriezer.
Nu is er niks mis met een bruine boterham. Echt niet. Pindakaas met hagelslag – een family favourite sinds 1956, minimaal. Ze zeiden het van tevoren nog: “Niet te veel doen hoor, we eten op zondag meestal maar twee keer.”
Maar zo werkt mijn hoofd dus niet.
In mijn hoofd is “er komen mensen” onlosmakelijk verbonden met de drang om iets op tafel te zetten waarvoor je daadwerkelijk in de keuken hebt gestaan. Iets met een verhaal. Iets dat zegt: ik vind het leuk dat jullie er zijn.
Bruine boterhammen zeggen dat niet. Bruine boterhammen zeggen: eten moeten we toch. En dus trok ik Simpel van Ottolenghi van de plank.
Strategisch shoppen in Delft
Pagina 10-11: brioche met geroosterde portobello’s en gepocheerd ei. Erbij een foto van zo’n perfecte dooier die tergend langzaam over een vlezige paddenstoel glijdt. Je kent het wel. Verkocht.
Brioche had ik natuurlijk niet in huis. Dat betekende een ritje naar het Franse bakkertje in Delft. Zo’n winkeltje waar je binnenstapt voor één brood en weer naar buiten komt met een halve banketbakkerij. Want oeps – hoe die twee amandelcroissants in mijn fietsmandje terechtkwamen?
Kaneel? Bij paddenstoelen?
De portobello’s gingen de oven in met olijfolie, zout en – jawel – kaneel.
Dat is weer typisch. Een combinatie van ingrediënten waarvan je denkt: Yotam, dit gaat nergens over, tot je het proeft. Die warme, licht zoete ondertoon tegen die aardse paddenstoel... het is toch weer briljant. En voor zijn begrippen was dit recept bijna beledigend makkelijk. Geen sumak, geen za’atar, geen sjalotjes die je 45 minuten moet masseren tot ze zijdezacht zijn. Gewoon drie ingrediënten en een kwartiertje oven. Ik was bijna teleurgesteld dat ik niet meer hoefde te doen.
De eieren-life hack
Het recept zegt gepocheerd. De foto schreeuwt gepocheerd. Ottolenghi zelf zou het waarschijnlijk met een zen-achtige glimlach voordoen.
Maar het was zondagochtend. Mijn ouders konden elk moment aanbellen. En ik had simpelweg niet the mental space niet voor gedoe met azijn-draaikolkjes en vershoudfolie-zakjes. Dus: gebakken ei. Gewoon in de pan. Dooier nog zacht. Klaar.
De kunst van het camoufleren
De brioche moest ook nog even geroosterd worden. Dat ging, laten we zeggen, iets té enthousiast. Er verschenen donkere randjes die in de verste verte niet op de foto in het kookboek stonden.
Maar weet je wat het fijne is aan een portobello? Die dingen zijn groot. Groot genoeg om een flinke portie brandschade te verbergen. Portobello erop, gebakken ei eroverheen, wat blaadjes basilicum voor de broodnodige afleiding... Niemand die het ziet.
Het verdict
Mijn ouders – die dus "niet te veel" wilden – schoven hun bord in recordtempo leeg. Voldaan. Blij. Soms is “lekker” meer dan genoeg.
En die amandelcroissants? Die werden in uiterst eerlijke stukjes verdeeld onder de aanwezigen. Want sommige dingen zijn simpelweg te lekker om voor jezelf te houden (al heb ik het serieus overwogen).
