Het recept voor een ommezwaai

Jarenlang bestond mijn schrijvende leven uit de heilige drie-eenheid van de aanbestedingswereld: gunningscriteria, onderbouwing en de juiste vormvereisten. Het was letterlijk schrijven binnen de lijntjes, waarbij de inhoud belangrijker was dan de ziel en vorm. Terwijl ik plannen tikte, sudderde er op de achtergrond van mijn hoofd een heel ander idee. Een plek waar ik de regels mocht breken. Gewoon mocht schrijven waarover ik zelf wilde schrijven.

Sudderen tegen de stroom in
Ik wilde schrijven over de dingen waar ik écht van aanga: koken en lezen. Niet als de zoveelste recensent die je vertelt welk boek op je nachtkastje móét liggen, of als de chef die je dwingt die ene perfecte risotto te maken. Dat zijn hooguit fijne bijgerechten.

Nee, ik wilde verhalen vertellen. Over dat het toevoegen van gesmolten boter aan pannenkoekenbeslag een eye opener was, of over hoe ik het klapstuk voor het kerstdiner bepaalde. Maar hoe graag ik ook wilde, ik zat vast.

De bijrijder die de weg blokkeerde
Angst, onzekerheid en die verlammende drang naar perfectie hielden de handrem er strak op. En ook praktische vragen zoals, het hoe, waar en wanneer?

"Wie zit hier op te wachten?" vroeg ik me dan ook af. Maar de knop ging om toen ik Big Magic las. Daarin las ik de bevrijdende gedachte dat creativiteit niet alleen voorbehouden is aan de "Grote Kunstenaars".

Elizabeth Gilbert schreef iets dat mijn hele perspectief veranderde: creativiteit is niet voorbehouden aan degenen die zich kunstenaar noemen. Creativiteit is voor iedereen en in welke vorm en welke hoeveelheid dan ook.

Daarnaast betoogt ze: Angst mag mee op de creatieve roadtrip, maar krijgt nooit de sleutels van de auto. Angst mag op de achterbank zitten mopperen, maar ik bepaal de route.

Voor wie doen we het eigenlijk?

Toen ik de drang om "perfect" te zijn losliet, bleef de belangrijkste vraag over: voor wie schrijf ik dit eigenlijk als er geen klant meer is die de regels bepaalt?

Het antwoord was simpel: voor mijzelf. En vooruit, misschien een beetje voor mijn ouders en de vriendinnen van mijn moeder, die nog steeds trouw informeren of ik écht geen verslag meer ga doen van Wie Is De Mol (nee).

De Test Kitchen is geen plek voor strakke marges. Het is een plek voor experimenten, voor verbrande randjes, voor ezelsoren in boeken en voor de verhalen die ontstaan aan de keukentafel. Leuk dat je aanschuift!